Paleta poleceń: skrót dla stałych użytkowników, nie tajne wejście do funkcji

„Utwórz kopię”, „Przejdź do zamówień”, „Wyślij do klienta”. Trzy podobnie wyglądające wiersze mogą odpowiednio utworzyć obiekt, zmienić ekran albo wysłać wiadomość poza firmę. Paleta poleceń zbiera je w jednym miejscu, ale nie powinna zacierać różnicy między ich skutkami.

To okno, w którym użytkownik wpisuje nazwę czynności i wybiera ją z listy. Przydaje się osobom regularnie pracującym w rozbudowanym narzędziu. Trudniej uzasadnić je jako jedyną drogę do operacji, którą nowy pracownik ma dopiero poznać. Jeśli funkcję można znaleźć wyłącznie po wpisaniu jej nieznanej nazwy, aplikacja organizuje mały konkurs wiedzy o sobie.

Co naprawdę skracamy

Wymyślona pracownia kostiumów używa panelu do obsługi zamówień. Lena co rano otwiera te czekające na przymiarkę, a podczas pracy często dodaje notatkę do konkretnego stroju. Kierowniczka chciałaby dać jej paletę poleceń. Zanim powstanie efektowne okno, trzeba ustalić, czy skrócenia wymaga przechodzenie między widokami, czy wykonywanie czynności na otwartym zamówieniu.

Lista wszystkich operacji nie jest jeszcze projektem. Obok nazwy zapisz warunek dostępności i skutek. „Otwórz zamówienia do przymiarki” prowadzi do listy. „Dodaj notatkę” otwiera pole dla bieżącego stroju. „Wyślij podsumowanie” wymaga ustalenia odbiorcy i treści. Wspólne pole wyszukiwania może je odnajdywać, ale każdy wynik powinien mówić, co nastąpi po wyborze.

Dokumentacja dostępności Visual Studio Code opisuje filtrowanie listy poleceń przez wpisanie nazwy oraz edytor umożliwiający odkrywanie i zmianę skrótów. To rzeczywisty przykład rozdzielenia nazwy działania od jego kombinacji klawiszy. Nie oznacza, że panel zamówień powinien kopiować cały model obsługi edytora kodu.

Do pierwszej wersji palety wybierz czynności powtarzalne, których nazwy odbiorcy rozumieją. Przejrzyj drogę Leny podczas kilku rzeczywistych zadań, zamiast uznać, że każda funkcja zasługuje na własny skrót. Czynność wykonywana raz przy zakładaniu konta może pozostać w ustawieniach. Często otwierany widok może zyskać szybkie wejście bez dokładania osobnego skrótu do każdej jego odmiany.

Nie mieszaj wyników dokumentów z poleceniami bez czytelnego podziału. Fraza „przymiarka” może wskazywać zamówienie o takim tytule, zapisany filtr i działanie umawiające termin. W wyszukiwarce treści odbiorca przede wszystkim szuka materiału. W palecie może właśnie wykonywać operację. Etykieta kategorii i krótki opis skutku pomagają uniknąć przypadkowego wyboru.

Brak wyniku powinien pozostawić wpisane słowo i pokazać drogę do zwykłej nawigacji lub pomocy. Jeżeli Lena wpisze „przymierzanie”, a zespół używa nazwy „przymiarka”, to dobry kandydat na synonim do sprawdzenia. Jeśli funkcji nie ma, paleta nie powinna zwracać podobnego, lecz innego działania tylko po to, żeby uniknąć pustki. Przy niedostępnym mechanizmie wyszukiwania komunikat musi mówić o awarii, a nie przekonywać, że polecenie nie istnieje. W takim stanie przyciski na właściwym ekranie pozostają istotną drogą dalszej pracy.

W projekcie interakcji i ekranów Aeneia Design taki spis działań staje się podstawą stanów komponentu. Warto przynieść kilka rzeczywistych ścieżek pracy i słów używanych w zespole. Sam zrzut atrakcyjnej palety z innej aplikacji nie pokaże, na jakim obiekcie ma działać polecenie ani kto może je wykonać.

Jedna nazwa, ten sam obiekt

Lena pracuje nad zamówieniem K-24. Wpisuje „kopiuj” i widzi „Utwórz kopię zamówienia K-24”. To pełniejsza obietnica niż samo „Kopiuj”, które może oznaczać skopiowanie adresu, tekstu albo całego obiektu. Po wykonaniu operacji komunikat powinien rozróżniać utworzenie oddzielnej kopii zamówienia od umieszczenia czegoś w schowku.

Nazwa widoczna w palecie powinna odpowiadać nazwie w zwykłym interfejsie. Jeśli przycisk na stronie mówi „Dodaj notatkę”, paleta nie musi nazywać tej samej czynności „Utwórz adnotację do rekordu”. Synonimy mogą pomagać w odnajdywaniu wyniku, ale nie powinny mnożyć widocznych nazw jednego działania. Przy lokalizacji dochodzą odmiana słów, język interfejsu i oznaczenia używane w firmie.

Ikona stanowi uzupełnienie. Zasady dobierania symboli i etykiet pomagają rozdzielić przejście do ekranu od wysłania czy usunięcia. Dwa wiersze z podobną strzałką nadal potrzebują tekstu. Osoba wybierająca polecenie z klawiatury powinna otrzymać zrozumiałą nazwę, a nie opis samego kształtu znaczka.

Kontekst obejmuje także firmę lub obszar pracy. Jeśli Lena obsługuje dwie pracownie, paleta musi jasno określać, czy polecenie dotyczy aktualnej organizacji, czy wyszukuje we wszystkich. Przełączanie firmy w interfejsie wymaga tej samej spójności. Wynik znaleziony wcześniej nie może po zmianie organizacji wykonać się na przypadkowym zamówieniu o podobnym numerze.

Można pokazać obiekt i zakres przy wyniku albo w nagłówku palety. Informacja powinna być widoczna w chwili wyboru. Nie zmuszaj użytkownika do zamykania okna tylko po to, żeby przypomnieć sobie, nad którym zamówieniem pracował. Szczególnie ostrożnie traktuj polecenia dostępne z dowolnego miejsca aplikacji: nie zawsze istnieje wtedy jeden oczywisty bieżący obiekt.

Załóżmy, że okno otwarto przy K-24, a w tle zmienił się wybór na liście. Projekt musi określać, czy paleta trzyma kontekst z chwili otwarcia, czy aktualizuje go wraz z ekranem. W pierwszym wariancie nadal pokazuje K-24. W drugim powinna czytelnie przekazać zmianę i nie zostawiać dawnego opisu przy nowym celu. Odbiorca nie może rozpoznawać tej reguły dopiero po utworzeniu kopii. Taki przypadek warto umieścić w prototypie z dwoma podobnie nazwanymi zamówieniami.

Niedostępność działania też potrzebuje znaczenia. „Wyślij podsumowanie” może wymagać zapisania zmian, uzupełnienia adresu albo innej roli. Projekt określa, czy wynik znika, czy pozostaje widoczny z wyjaśnieniem. Ukrycie każdej niedostępnej funkcji utrudnia jej odkrycie, a lista pełna nieaktywnych poleceń utrudnia pracę. Rozstrzygnięcie zależy od sytuacji, nie od ogólnej mody na czystszy ekran.

Nie pokazuj jednak prywatnych nazw i szczegółów tylko po to, by wyjaśnić brak dostępu. Lista wyników sama jest fragmentem aplikacji wymagającym właściwego zakresu danych. Decyzje o rzeczywistych uprawnieniach należą do działania systemu; projekt powinien jasno określić to, co użytkownik zobaczy po odmowie.

Skrót nie powinien przechwytywać pisania

Otwieranie palety musi mieć widoczne wejście, na przykład podpisany przycisk w pasku narzędzi. Obok można podać aktualną kombinację klawiszy. Dzięki temu nowa osoba poznaje funkcję, a doświadczona stopniowo zapamiętuje szybszą drogę. Na telefonie nadal potrzebna jest wygodna obsługa dotykowa, nawet jeśli produkt powstał z myślą o codziennej pracy na komputerze.

Skrót wybierz z uwzględnieniem przeglądarki, systemu i używanego układu klawiatury. Sam fakt, że działa na komputerze projektanta, niewiele mówi o innych stanowiskach. W próbie uwzględnij wpisywanie tekstu, otwarte okno formularza i użycie technologii asystującej. Nie przechwytuj bez wyjaśnienia kombinacji, której odbiorca używa do innej podstawowej czynności.

Jeżeli użytkownik może zmieniać skróty, określ także miejsce zapisu i drogę przywrócenia ustawień. Ustawienie dla jednego komputera różni się od ustawienia konta używanego na kilku urządzeniach. Po zmianie kombinacji opis przy przycisku i pomoc muszą wskazywać tę samą wartość. Przy konflikcie z innym poleceniem pokaż obie nazwy i pozwól świadomie rozstrzygnąć przypisanie. Nie każ nowej osobie odgadywać, dlaczego instrukcja koleżanki działa na jednym stanowisku, a na drugim otwiera inne okno.

Objaśnienie kryterium WCAG 2.1.4 wskazuje szczególne warunki dla skrótów opartych wyłącznie na znakach: możliwość wyłączenia, zmiany albo aktywność tylko przy fokusie właściwego komponentu. Fokus to wskazanie elementu aktualnie obsługiwanego klawiaturą. Reguła dotyczy także sekwencji znaków; nie sprowadza się do liczby fizycznie naciśniętych klawiszy.

W naszej pracowni litera N nie powinna otwierać notatki w chwili, gdy Lena wpisuje nazwisko klienta w innym polu. To własny przypadek do sprawdzenia, nie deklaracja zachowania jakiegokolwiek gotowego produktu. Zapisz, w których miejscach skróty działają, a gdzie pozostają wyłączone. Samo usunięcie konfliktu z jednym polem nie rozstrzyga całej aplikacji.

Po otwarciu palety użytkownik wpisuje zapytanie i porusza się po wynikach. Widoczny wybór powinien być odróżniony od wykonania. Zmiana kolejności podczas pisania nie może podsunąć innego polecenia dokładnie w chwili zatwierdzania. Przy zdalnym pobieraniu wyników stara odpowiedź nie powinna zastąpić nowszej listy.

Ustawienia PowerToys Command Palette rozróżniają między innymi zachowanie klawisza Escape, zachowanie zapytania po ponownym otwarciu oraz wybranie i uruchomienie pozycji. To konkretne decyzje produktu, a nie jedna obowiązkowa recepta. Przy własnej palecie ustal je jawnie, zamiast pozostawiać przypadkowemu zachowaniu biblioteki.

Escape może najpierw usuwać zapytanie albo od razu zamykać okno. Obie reguły da się wyjaśnić i sprawdzić. Problem zaczyna się, gdy ten sam gest raz czyści pole, a raz wykonuje powrót bez czytelnej przyczyny. Po zamknięciu odbiorca powinien odzyskać logiczne miejsce na ekranie, z którego otworzył paletę. Podobne domknięcie drogi opisuje projekt menu mobilnego.

Szybka droga nadal kończy się wynikiem

Przy wyborze „Wyślij podsumowanie” Lena powinna zobaczyć, co zostanie wysłane i do kogo. Paleta może otworzyć właściwy formularz zamiast natychmiast wykonywać operację. Krótka droga do przygotowania wiadomości nie musi oznaczać pominięcia decyzji o wysyłce. Nazwa wyniku powinna odpowiadać temu rozróżnieniu: „Przygotuj podsumowanie” obiecuje coś innego niż „Wyślij teraz”.

Jeśli Lena ma już otwarty szkic notatki, wywołanie nowego formularza wymaga reguły zachowania tego tekstu. Otwarcie polecenia nie powinno usuwać niezapisanego akapitu. Można odłożyć nową czynność do zamknięcia bieżącego formularza albo przewidzieć wyraźną decyzję o dalszej pracy; wybór zależy od modelu zapisu, który faktycznie działa w panelu.

Przy operacji lokalnej, na przykład zastosowaniu zapisanego układu tabeli, rezultat może być widoczny od razu. Nadal warto ustalić, co dzieje się po błędzie i czy paleta zostaje otwarta. Nie informuj o powodzeniu wyłącznie zniknięciem okna. Zniknąć mogło też po anulowaniu albo utracie połączenia.

Historia ostatnich poleceń powinna zachowywać poprawne znaczenie. Jeśli Lena wczoraj kopiowała K-24, dzisiejszy wynik powinien wyjaśniać, czy powtarza operację na dawnym obiekcie, czy na obecnie otwartym. Przy przypinaniu skrótu rozróżnij stałe działanie od odnośnika do konkretnej sprawy. Mały opis oszczędza większe późniejsze dochodzenie.

Na odbiór daj nowej osobie zadanie bez podpowiadania nazwy funkcji. Niech znajdzie zwykłą drogę do notatki, a później odkryje paletę. Osobę znającą panel poproś o to samo w drugim obszarze pracy i przy otwartym polu tekstowym. Porównuj wykonanie zadania i pomyłki w kontekście, nie samą liczbę naciśnięć.

Paleta zasługuje na miejsce w produkcie wtedy, gdy skraca znaną pracę bez ukrywania jej znaczenia. Lena powinna kończyć na właściwej notatce w K-24, nie na podziwianiu prędkości wyszukiwarki poleceń. To wystarczająco konkretna ambicja dla niewielkiego okna.