Trzech agentów AI, jeden zgubiony warunek: odbierz przekazanie zadania

Pierwszy agent AI przeczytał: „Porównaj wyłącznie obecną linię stojaków Kora. Wycofanego modelu z 2024 roku nie uwzględniaj”. Drugi dostał skrót: „Przygotuj porównanie stojaków Kora”. Trzeci sprawdził, że tabela ma wszystkie kolumny i poprawny język. W efekcie powstało bardzo staranne porównanie z modelem, którego miało w nim nie być.

To fikcyjny przykład procesu, w którym nie zawiodła sama gramatyka ani wybór narzędzia. Zgubił się warunek przekazany między wykonawcami. Podział pracy na trzech agentów nie zachował automatycznie pełnego zadania. Odbiór powinien więc objąć także to, co jeden agent otrzymuje od drugiego, oraz podstawę akceptacji połączonego wyniku.

Agentem nazywamy tu rozwiązanie oparte na modelu AI, które wykonuje uzgodnione czynności i korzysta z narzędzi. Kilka takich rozwiązań może pracować nad odrębnymi częściami procesu. Nie muszą jednak widzieć tych samych dokumentów ani całej wcześniejszej rozmowy. Słowo „zespół” nie daje im wspólnej pamięci. Nawet jeśli brzmi jak obietnica sprawnego zebrania przy jednym stole.

Podzadanie ma zachować warunki całości

W naszym przykładzie pierwszy agent zbiera aktualne karty produktów, drugi opracowuje materiał, a trzeci sprawdza gotowy wynik. Rozpisz, co dokładnie wnosi każda rola i czego nie potwierdza. Zebranie dokumentu nie dowodzi jego aktualności. Ułożenie opisu nie potwierdza cech produktu. Sprawdzenie języka nie jest oceną zgodności z pełnym zamówieniem.

Najpierw wskaż warunki, które obowiązują na całej drodze. „Tylko obecna linia”, „bez modelu wycofanego” i „nie dopisuj niepotwierdzonej cechy” nie są swobodnymi sugestiami do skrócenia. Powinny pozostawać rozpoznawalne przy podziale zadania i późniejszym odbiorze. Nie wystarczy, że raz pojawiły się w pierwszej wiadomości.

Anthropic w opisie własnego systemu wieloagentowego wskazuje przy delegowaniu cel, format wyniku, wskazówki dotyczące narzędzi i źródeł oraz jasne granice zadania. To opis doświadczeń konkretnego systemu, a nie dowód poprawności dowolnego podziału pracy.

Drugiemu agentowi zamiast polecenia „zrób porównanie” przekaż konkretne kryteria odbioru. Ma przygotować zestawienie obecnych wariantów według uzgodnionych cech, wskazać materiał potwierdzający każdą z nich i oznaczyć braki. Wycofany model może pojawić się w wykazie odrzuconych materiałów, lecz nie jako dostępny wybór dla klienta.

Oddziel także zakres uprawnień. Agent opracowujący porównanie może potrzebować odczytu dokumentów, ale nie możliwości zmiany katalogu albo publikacji. Tę granicę rozwija odpowiedzialny proces pracy agentów AI. W przekazaniu podzadania sprawdzasz dodatkowo, czy odbiorca rozumie dozwolone działanie i nie traktuje dokumentu roboczego jak zgody na dalszy skutek.

Ustal, co agent ma zrobić z brakującą informacją. Może zwrócić listę niewiadomych, poprosić o uzupełnienie albo zakończyć tylko potwierdzoną część. Nie każ mu jednocześnie „nie zgadywać” i „koniecznie dostarczyć kompletną tabelę”, jeśli materiał nie pozwala wypełnić wszystkich pól. Sprzeczne polecenie łatwo zamienia brak danych w przekonujący opis.

Samo skierowanie żądania do innego modelu nie rozwiązuje przekazania kontekstu. Routing zadań między modelami AI dotyczy wyboru wykonawcy według ustalonej reguły. Tutaj powstaje osobne podzadanie, które ma wejście, wynik i zależności wobec pracy pozostałych. Jeżeli rozwiązanie korzysta z obu mechanizmów, osobno sprawdź wybór wykonawcy i warunki przekazania mu pracy.

Przekazuj wynik, do którego da się wrócić

Streszczenie jest przydatne do orientacji, ale nie powinno być jedynym dowodem. Zachowaj materiał, na którym oparto ustalenia, oraz wyraźne oznaczenie jego wersji. Następny agent powinien móc odróżnić „sprawdzono w aktualnej karcie” od „poprzedni agent napisał, że sprawdzono”. Powtórzenie zdania przez dwa modele nie tworzy drugiego źródła.

Gdy dwa wyniki sobie przeczą, nie rozstrzygaj przez głosowanie wykonawców. Jeden agent może korzystać ze starej karty, a drugi z nowego katalogu. Zestaw konkretną cechę, źródło i datę obowiązywania materiału. Dwie zgodne wypowiedzi oparte na tej samej nieaktualnej karcie nadal przegrywają z potwierdzoną zmianą produktu. Nierozstrzygniętą sprzeczność zachowaj w wyniku wraz z pytaniem do osoby, która może ją wyjaśnić.

W odczytanej specyfikacji A2A Task ma identyfikator i status, a Artifact reprezentuje wynik zadania. Zadanie może wskazywać artefakty i historię interakcji. Ten podział pomaga nazwać transportowane elementy; sam nie potwierdza jakości zawartości.

W procesie operacyjnym „artefakt” może oznaczać zapisany raport, zestaw rekordów lub plik z ustaleniami. Nadaj mu rozpoznawalną tożsamość i wersję. Agent kontrolujący powinien wiedzieć, który stan oceniał. Jeżeli pod tym samym adresem nadpisano dokument, a ocenianej wersji nie zachowano, trudno później odtworzyć podstawę akceptacji.

Dla jednego przekazania przygotuj małą kartę:

• Co ma powstać: wynik podzadania, jego format i miejsce w większej pracy.
• Na czym pracujemy: wskazane materiały oraz ich wersje, bez dopisywania domyślnego dostępu do całej historii.
• Co nadal obowiązuje: warunki, zakazy, otwarte pytania i kryteria zakończenia, które dotyczą odbiorcy.
• Co oddajemy dalej: wynik, podstawy najważniejszych ustaleń, braki i granice wykonanej kontroli.

Karta nie musi powielać całej rozmowy. W naszym przykładzie agent piszący nie potrzebuje wszystkich prób redagowania tytułu, ale potrzebuje listy aktualnych produktów i zakazu użycia modelu wycofanego. Dobierz zakres do zadania. Zbyt duży pakiet może utrudnić odnalezienie warunku, a zbyt mały pozbawić go kontekstu.

Sprawdź, jak następny wykonawca korzysta z takiej karty. Niech wskaże, które produkty dopuszcza do porównania i gdzie umieści pozycję wycofaną. Ogólne „rozumiem zadanie” nie rozstrzyga, czy zachował ograniczenie. Krótkie uzgodnienie na początku może ujawnić, że lista modeli i zakaz użycia jednej pozycji znalazły się w różnych materiałach, do których odbiorca ma różny dostęp.

Zachowaj rozróżnienie między informacją wejściową a instrukcją. Karta produktu, wiadomość klienta i notatka poprzedniego agenta mogą zawierać różne rodzaje treści. Cytat z dokumentu nie powinien sam zmieniać zakresu uprawnień następnego wykonawcy. Przekazanie powinno wskazywać źródło i rolę materiału, zamiast sklejać wszystko w jedno pole „kontekst”.

Sprawdź dostęp do przekazywanego pliku po stronie następnego agenta. Poprawny odnośnik w raporcie nie dowodzi, że odbiorca potrafi go otworzyć ani że widzi uzgodnioną wersję. W próbie rozdziel znalezienie adresu, faktyczny odczyt i wykorzystanie zawartości. Jeśli dostęp się nie powiedzie, rezultat nie powinien udawać oceny źródła.

Nie zakładaj również stałego zestawu narzędzi. Jeżeli w trakcie pracy zmienia się sposób odczytu katalogu, następny agent może dostać inne pola albo dane o innym zakresie. Tę sytuację rozwija tekst o tożsamości i opisie zmienianych narzędzi MCP. Przy przekazaniu zapisz, z jakiego źródła i wariantu działania pochodzi wynik, jeśli wpływa to na jego znaczenie.

Odbierz cały łańcuch, także przy przerwaniu

Do próby wybierz warunek, który łatwo pomija się w podsumowaniu, ale który ma jednoznaczny skutek. W naszym porównaniu będzie to model wycofany z oferty. W innym procesie może chodzić o brak zgody na publikację, obowiązkowe oznaczenie wersji albo konieczność ręcznego rozstrzygnięcia wyjątku. Zapisz oczekiwanie przed uruchomieniem rozwiązania.

Sprawdź trzy miejsca: co otrzymał pierwszy agent, co przekazał drugiemu i według czego oceniono końcowy materiał. Jeśli warunek znika w drugim miejscu, poprawa samego końcowego polecenia może jedynie zasłonić problem. Chcesz wiedzieć, gdzie informacja została odrzucona, a nie tylko zmusić ostatniego wykonawcę do przypadkowego odgadnięcia brakującej reguły.

Osobno oceń kontrolę wykonywaną przez agenta recenzującego. Jeżeli dostał jedynie gotową tabelę i polecenie sprawdzenia języka, poprawne wykonanie tego zadania nie dowodzi spełnienia całego zamówienia. Właściwe ograniczenia oceny opisuje tekst o modelu AI jako sędzi i sprawdzaniu oceniającego. Nazwa roli „kontroler jakości” nie rozszerza materiału, który jej udostępniono.

Przygotuj również próbę z brakującym dokumentem i częściowym wynikiem. Czy koordynator rozpoznaje, że jedno podzadanie nie zostało wykonane? Czy końcowy materiał zachowuje oznaczenie braku? Nie zastępuj oczekiwanego dowodu zdaniem „agent nie zgłosił problemów”, jeśli w ogóle nie otrzymał źródła potrzebnego do kontroli.

Uzgodnij postępowanie po zmianie wejścia. Pierwszy agent może odkryć, że karta produktu została zastąpiona nowszą. Opracowanie i kontrola starej wersji nie stają się automatycznie aktualne po dopisaniu nowego adresu. Wskaż, które wyniki trzeba ponownie sprawdzić i jak koordynator rozpoznaje stan obowiązujący dla całości.

Nie musi to oznaczać powtarzania każdej czynności. Zmiana wymiaru jednego wariantu może unieważnić jego opis i wynik kontroli, pozostawiając poprawne ustalenia dotyczące pozostałych modeli. Zapis zależności powinien pozwolić wskazać tę granicę. Jeżeli nie potrafisz ustalić, z której wersji pochodzi konkretne zdanie, wybiórcze ponowienie pracy staje się zgadywaniem.

Przy równoległej pracy pokaż zależności, które rzeczywiście wymagają wyniku poprzednika. Jeżeli agent pisze porównanie, zanim zakończono potwierdzenie listy produktów, jego materiał powinien pozostać roboczy. Diagram może pomóc w rozmowie, pod warunkiem że zachowuje warunki przejścia i wyjątki w procesie rysowanym przez AI. Trzy strzałki między prostokątami nie zastępują warunku „lista aktualnych modeli zatwierdzona”.

Sprawdź też spóźnioną odpowiedź. Pierwsza próba opracowania porównania utknęła, więc uruchomiono drugą, już na poprawionych kartach. Po jej zakończeniu wraca wynik pierwszej. Sam moment nadejścia nie czyni go aktualniejszym. Koordynator powinien rozpoznać próbę i zestaw materiałów, do których należy odpowiedź. W przeciwnym razie poprawny dokument może zostać zastąpiony starszym tylko dlatego, że tamten dłużej podróżował.

Podobnie potraktuj przerwanie całego zlecenia. Agent może jeszcze kończyć pracę, gdy osoba prowadząca zatrzymała proces. Ustal, czy wolno mu zapisać roboczy wynik, i jak zostanie on oznaczony. Zakończenie podzadania po zatrzymaniu nie jest samo w sobie zgodą na wysłanie materiału klientowi. Odbiór tej sytuacji obejmuje widoczny stan całości oraz dalsze czynności, a nie tylko komunikat pojedynczego wykonawcy.

Na końcu wskaż osobę odpowiedzialną za wykorzystanie połączonego wyniku. Trzech agentów może potwierdzić wykonanie swoich poleceń, podczas gdy całość nie nadaje się do użycia. Odbiór powinien odnieść materiał do pierwotnego zadania, z zachowaniem zakresów faktycznie sprawdzonych. Nie trzeba w tym celu udawać, że każdy agent niezależnie zbadał każdy dokument.

Do sprawdzenia utraty zakazu w naszym przykładzie przygotuj dwa jednoznacznie oznaczone materiały: kartę obecnego modelu i dokument pozycji wycofanej. Najpierw przeprowadź zadanie bez zakłóceń. Potem usuń dostęp do aktualnej karty, zmień jej wersję i opóźnij odpowiedź jednego wykonawcy — każdą zmianę sprawdź osobno. Dla każdego przebiegu zachowaj wejście, przekazanie i końcowy stan. To projekt próby, nie relacja z wykonanego tutaj testu. Dzięki rozdzieleniu zakłóceń można wskazać konkretną przyczynę błędu, zamiast otrzymać jeden spektakularnie zepsuty wynik o niejasnym pochodzeniu.

Do rozmowy o zakresie Aeneia Audit przygotuj jedno rzeczywiste przekazanie, wejściowe ograniczenie i końcowy materiał. Sprawdźmy drogę warunku przez poszczególne role. Gdy wykluczenie starego modelu pozostaje widoczne w porównaniu i jego kontroli, masz dowód zachowania tego konkretnego warunku. Sama trójka wykonawców nie jest jeszcze potrójnym potwierdzeniem.