Zaznacz wszystkie: dwadzieścia widocznych czy dwa tysiące wyników?

Przycisk „Zaznacz wszystkie” zajmuje mało miejsca i ma wyjątkowo szerokie ambicje. Na ekranie widać dwadzieścia plików, filtr pasuje do dwóch tysięcy, a w całej bibliotece jest ich jeszcze więcej. Które „wszystkie” użytkownik właśnie wybrał? Tego nie da się dopowiedzieć po uruchomieniu paczki do pobrania.

Wybór zbiorczy jest umową o zakresie czynności. Pole w nagłówku listy nie powinno raz oznaczać bieżącej strony, a innym razem całego katalogu, zależnie od tego, co łatwiej wykonać aplikacji. Projekt musi pokazać granicę, liczbę wybranych pozycji oraz skutek zmiany filtra lub strony.

Posłużmy się fikcyjną biblioteką materiałów pracowni Kadr. Osoba przygotowująca prezentację wybiera zatwierdzone zdjęcia do paczki. Lista ma strony po dwadzieścia wierszy, filtry projektu i wersji językowej oraz pliki o różnym stanie dostępu. Zadanie dotyczy wyboru i przedstawienia zakresu. Rzeczywiste tworzenie paczki oraz respektowanie uprawnień wymagają osobnego sprawdzenia we wdrożeniu.

Pokaż, co obejmuje pierwszy wybór

Najprostszy wariant wybiera tylko pozycje bieżącej strony. Wówczas etykieta może brzmieć „Zaznacz 20 plików na tej stronie”. Jeżeli ostatnia strona zawiera siedem pozycji, liczba musi odpowiadać temu stanowi. Nie pokazuj dwudziestu tylko dlatego, że tyle wynosi ustawiony rozmiar strony.

We wzorcu Table view Cloudscape pole w nagłówku wybiera widoczne wiersze, a przejście między stronami nadpisuje zaznaczenie. To konkretny wzorzec zachowania, nie zasada obowiązująca wszystkie tabele. Własny projekt powinien tę granicę ustalić i opisać, a potem sprawdzić jej działanie w użytym komponencie.

Kadr może jednak potrzebować zebrania plików z kilku stron. W takim wariancie wybór pozostaje po przejściu dalej, a licznik pokazuje całkowitą liczbę wybranych pozycji. Gdy na drugiej stronie zaznaczone są trzy pliki, użytkownik powinien rozpoznać także siedem zachowanych z pierwszej. Widok „3 zaznaczone” sugerowałby inny zakres niż operacja na dziesięciu.

Nie zapomnij o błędzie pobierania następnej strony. Brak widocznych wierszy po nieudanym odczycie nie znaczy, że lista jest pusta albo wcześniejszy wybór przestał istnieć. Pokaż błąd widoku oraz zachowany stan wyboru zgodnie z przyjętą regułą. Użytkownik powinien móc ponowić odczyt bez przypadkowego uruchamiania czynności zbiorczej.

Nie mieszaj liczby wyników z liczbą wyborów. „Znaleziono 2000” opisuje filtr, „Zaznaczono 20” opisuje decyzję użytkownika. Te informacje mogą znajdować się blisko siebie, ale powinny mieć różne etykiety. W przeciwnym razie duża liczba nad tabelą zaczyna pełnić rolę obietnicy, choć nikt jeszcze nie wybrał większości plików.

Jeżeli pierwsze pole wybiera stronę, rozszerzenie na cały wynik filtrowania powinno być odrębną, czytelną decyzją. Przykład: „Zaznaczono 20 plików z tej strony. Wybierz wszystkie 2000 wyników filtra”. Po rozszerzeniu pokaż nowy zakres i sposób jego wyczyszczenia. Użytkownik nie powinien domyślać się zmiany po samym zniknięciu małej informacji.

Po takim rozszerzeniu usuń w próbie jeden plik z wyboru. Projekt musi pokazać, czy pozostaje zbiór wszystkich wyników z jednym wyjątkiem, czy lista konkretnych wybranych pozycji. Licznik powinien odpowiadać tej decyzji. Jeżeli użytkownik ponownie uruchomi pole w nagłówku, powinien rozpoznać, czy ponownie zaznacza pominięty plik, wybiera stronę, czy czyści cały zestaw.

Stan częściowego wyboru również ma znaczenie. Dokumentacja tabeli Carbon opisuje trzy stany pola w nagłówku: brak zaznaczenia, zaznaczenie i stan nieokreślony przy częściowym wyborze. Działania dotyczą wybranych pozycji. Ten opis sam nie ustala zakresu wyboru między stronami, więc nie należy go dopowiadać w imieniu systemu projektowego.

W naszym projekcie stan częściowy powinien dawać się odczytać wraz z liczbą i zakresem. Jeśli dwie z dwudziestu widocznych pozycji są wybrane, użytkownik musi móc rozszerzyć lub wyczyścić wybór zgodnie z przyjętą regułą. Odbiór powinien sprawdzić to także klawiaturą i narzędziem odczytującym interfejs, bez polegania wyłącznie na kształcie małego znacznika.

Pole wyboru, rozwinięcie szczegółów i otwarcie pliku powinny mieć rozróżnialne działania. Jeśli cały wiersz otwiera dokument, obszar zaznaczania nie może przypadkiem uruchamiać podglądu. Na telefonie sprawdź to przy dłuższych nazwach, a przy klawiaturze zachowaj czytelną nazwę pliku przy każdym polu. Sam numer wiersza nie pomoże po zmianie sortowania.

Filtr zmienia widok. Czy zmienia też paczkę?

Osoba z Kadru wybrała dziesięć zdjęć i zawęziła listę do wersji angielskiej. Sześć wybranych plików znika z ekranu. Ustal, czy te sześć pozycji nadal należy do wyboru. Mogą pozostać wybrane, zostać usunięte po świadomym wyczyszczeniu albo wybór może być ograniczony do aktualnego widoku. Każdy z tych modeli wymaga czytelnego komunikatu.

Jeżeli wybory pozostają, pokaż liczbę ukrytych przez filtr pozycji i możliwość ich przejrzenia. „10 wybranych, w tym 6 poza bieżącym widokiem” opisuje stan bardziej użytecznie niż milczący licznik w rogu. Użytkownik powinien móc otworzyć zestaw i odznaczyć konkretny plik bez odtwarzania wcześniejszych filtrów z pamięci. Przycisk „Usuń z wyboru” powinien oznaczać właśnie tę czynność. Nie używaj tu samego „Usuń”, jeśli w tej samej bibliotece istnieje kasowanie dokumentów. W podglądzie można wtedy skorygować zakres paczki bez wątpliwości, czy zmieniono również zasoby biblioteki.

W podglądzie wyboru zachowaj informacje potrzebne do odróżnienia wersji. Dwa pliki mogą mieć ten sam tytuł, lecz dotyczyć innych wydań projektu. Liczba „10” nie odpowiada na pytanie, czy zawiera właściwe fotografie. Do decyzji mogą być potrzebne miniatura, oznaczenie wersji lub nazwa projektu; dobierz je do rzeczywistego sposobu rozpoznawania materiału przez zespół.

Jeśli projekt czyści wybór przy zmianie filtra, użytkownik powinien rozpoznać tę regułę przed utratą pracy. Nie każ mu odkrywać jej po kilku minutach kompletowania paczki. Przy krótkiej liście automatyczne czyszczenie może być akceptowalne, przy dłuższym zadaniu warto rozważyć jawne potwierdzenie lub inny sposób organizacji wyboru. Decyzję sprawdź na zadaniu, które firma rzeczywiście wykonuje.

Zachowanie filtra opisuje projekt stanu i wyników wyszukiwania. Wybór zbiorczy dodaje drugi stan, który może przetrwać zmianę pierwszego. Dlatego makieta powinna pokazywać oba naraz: jakie pliki obecnie widać i jakie pliki należą do planowanej czynności.

Przy wyborze wszystkich wyników ustal jeszcze, czy zaznaczony jest konkretny zestaw, czy reguła wyszukiwania. W pierwszym wariancie nowy plik dodany później nie wejdzie do wyboru. W drugim może do niego należeć, jeśli spełnia filtr. To różnica o rzeczywistym skutku. W projekcie trzeba ją związać z działaniem aplikacji, a nie wybrać wyłącznie wygodniejsze brzmienie komunikatu.

Kadr może zdecydować, że paczka obejmuje stan wyboru z chwili zatwierdzenia. W takim przypadku pokaż liczbę i istotne warunki przed uruchomieniem. Jeżeli lista zmieniła się w międzyczasie, aplikacja powinna rozstrzygnąć zakres i poinformować o zmianie zgodnie z uzgodnionym mechanizmem. Sam przycisk „Utwórz paczkę” nie zamraża danych bez odpowiedniego działania systemu.

Zaznaczone nie zawsze znaczy możliwe do wykonania

Wśród wybranych zdjęć może znaleźć się plik wycofany albo niedostępny dla użytkownika. Zespół musi ustalić, czy taką pozycję da się zaznaczyć oraz jak pokazuje się ograniczenie. Nie ma jednej odpowiedzi dla każdego zadania. Wspólnym warunkiem jest rozpoznawalny zakres: co wybrano, co aplikacja może przetworzyć i co wymaga decyzji.

Jeżeli operacja pominie niedostępny materiał, pokaż to przed wykonaniem, o ile stan jest już znany. „Przygotuj 18 z 20 plików” powinno prowadzić do wyjaśnienia dwóch pominięć. Użytkownik może wtedy zaakceptować mniejszą paczkę albo wrócić do wyboru. Ukrycie wyjątków za ogólnym „gotowe” zostawia mu obowiązek liczenia pobranych plików ręcznie.

Gdy ograniczenie pojawi się dopiero w trakcie, wynik musi wskazać rzeczywiście przygotowany zakres. Długie zadanie na stronie obejmuje dalszą komunikację postępu, przerwania i powrotu. W podsumowaniu odróżnij liczbę wybranych plików od liczby przygotowanych wyników. Przy pominięciach pokaż, czy można ponowić pracę dla brakujących pozycji, czy trzeba wrócić do wyboru.

Przy częściowym wyniku pozostaw możliwość przejrzenia pominiętych pozycji i uzasadnienia, do którego użytkownik ma dostęp. Nie ujawniaj przy tym treści niedostępnego pliku tylko po to, by wyjaśnić ograniczenie. Komunikat może odwołać się do wybranej pozycji i dalszej drogi działania, zachowując właściwą granicę informacji.

Podobnie liczba plików nie określa ich kolejności. Użytkownik może posortować listę po nazwie, choć paczka używa odrębnego układu. Jeśli kolejność ma znaczenie dla prezentacji, trzeba ją jawnie zaprojektować. Przestawianie elementów z alternatywą dla przeciągania jest osobną operacją; nie powinna uruchamiać się przypadkowo podczas zaznaczania.

W projekcie pokaż także dostępne działania wspólne. Jeżeli dla części wybranych pozycji dana czynność jest niedostępna, wyjaśnij powód jej niedostępności lub zakres pominięć. Sam wyszarzony przycisk nie odpowiada na pytanie, co użytkownik może zmienić, by dokończyć zadanie. Wyczyszczenie całego wyboru nie powinno być jedyną metodą znalezienia jednej problematycznej pozycji.

Oddziel też „Wyczyść wybór” od „Anuluj przygotowanie paczki”. Pierwsza czynność zmienia materiał wejściowy przed uruchomieniem, druga dotyczy zadania, które może już pracować. Jeśli obie pojawiają się w jednym panelu, nazwij ich skutek i stan. Użytkownik nie powinien sądzić, że odznaczenie wierszy zatrzymało wcześniej rozpoczęte pobieranie.

Odbierz sekwencję, a nie pojedyncze pole

Do próby przygotuj kilka stron plików i z góry ustal oczekiwany zestaw. Użytkownik wybiera część pierwszej strony, przechodzi dalej, zmienia filtr i usuwa jeden wybór. Przed uruchomieniem powinien umieć wskazać, co wejdzie do paczki oraz czy są pozycje poza widokiem. Nie wystarczy sprawdzić, że znaczniki dają się nacisnąć.

Następnie przetestuj rozszerzenie z bieżącej strony na wszystkie wyniki, jeśli projekt je oferuje. Dodaj nową pasującą pozycję i zmień dostęp do jednej z wcześniejszych. Porównaj wynik z uzgodnioną regułą wyboru. Te przypadki pokazują, czy licznik opisuje faktyczny zestaw, czy tylko ostatnią liczbę wyświetloną nad listą.

W automatyzacji taki zestaw musi zachować powiązanie z rekordami i ich wersjami. Wyniki zadania wsadowego wymagają sprawdzenia po stronie przetwarzania. Jeśli operacja wymaga akceptacji, zatwierdzenie działania powinno dotyczyć tego samego zakresu, który użytkownik ocenił. Makieta podsumowania pomaga podjąć decyzję; nie zastępuje kontroli wykonania.

W rozmowie z Aeneia Design pokaż listę i opisz, jak użytkownik zbiera materiały do jednego zadania. Najcenniejszy jest moment, w którym wybory przestają mieścić się na ekranie. Wtedy projekt ma utrzymać orientację: które „wszystkie” wybrano, ile pozycji zostało i co dokładnie wydarzy się po następnym kroku.