Dwie osoby przy jednym zadaniu. Kiedy badać interfejs w parze

W hipotetycznej próbie koordynatorka wystawy wybiera gablotę, a technik sprawdza, czy zmieści się przy wejściu. Ona zna układ eksponatów, on szerokość dostępnej drogi. Gdyby każdą z tych osób posadzić osobno i dać komplet odpowiedzi na kartce, moglibyśmy sprawdzić obsługę katalogu. Nie zobaczylibyśmy, jak przekazują sobie warunek, od którego zależy wspólna decyzja.

Badanie zadania w parze ma sens wtedy, gdy współpraca jest częścią użycia. Może pokazać pytania, podpowiedzi i nieporozumienia między dwiema rolami. Sama obecność dwóch osób nie gwarantuje jednak lepszego materiału. Jedna może przejąć pracę, a druga potwierdzać wybory, których samodzielnie nie rozumie.

Przygotujmy próbę dla fikcyjnego narzędzia do planowania wyposażenia wystawy. Ola koordynuje projekt, a Janek przygotowuje ustawienie w sali. Mają uzgodnić i zapisać wybór gabloty. To proponowany scenariusz badawczy, bez przeprowadzonego testu i bez rzeczywistych wyników uczestników.

Para nie oznacza dwóch niezależnych użytkowników

W moderowanym teście użyteczności prowadzący obserwuje wykonanie zadania. Tutaj obserwujemy również to, jak uczestnicy przekazują sobie potrzebną informację. Nie dopisujemy po fakcie drugiego człowieka do zwykłego testu tylko po to, by ktoś naturalniej mówił na głos.

Najpierw ustal zależność. Ola wie, które eksponaty wymagają konkretnej gabloty. Janek ma plan pomieszczenia i zna ograniczenie wejścia. Oboje potrzebują danych dostępnych w narzędziu, ale żadne nie może podjąć całej decyzji wyłącznie na podstawie własnej roli. Taki podział powinien odpowiadać rzeczywistej pracy, którą wcześniej trzeba poznać.

GOV.UK w przewodniku wywiadów dopuszcza rozmowę z parami lub małymi grupami, gdy ludzie korzystają z usługi razem. To wskazówka do poznania kontekstu wspólnego użycia, nie gotowy protokół testu. Zanim przygotujemy zadanie, możemy ustalić, kto rzeczywiście od kogo potrzebuje informacji.

Model użytkownika, nabywcy i płatnika opisuje role w usłudze. Do badania parowego wybieramy konkretnych współpracujących użytkowników. Osoba płacąca za narzędzie nie musi uczestniczyć w planowaniu gablot. Sam biznesowy wpływ na zakup nie daje jej automatycznie odpowiedniej roli w tej próbie.

Zapisz, czy osoby się znają i jak zwykle pracują. Stały duet może mieć własne skróty, a para poznana dopiero przy sesji potrzebować dodatkowego wyjaśniania. Nie przedstawiaj przypadkowego zestawienia dwóch ochotników jako odtworzenia rzeczywistej współpracy. Możesz świadomie badać pierwsze spotkanie, ale wtedy pytanie jest inne.

Opisz także różnicę doświadczenia. Janek może znać katalog od dawna, a Ola pierwszy raz korzystać z narzędzia. Taki duet nadaje się do pytania o współpracę tych ról, jeśli odpowiada pracy. Nie należy jednak mieszać go bez oznaczenia z parą dwóch początkujących. Przyczyna płynnego wykonania może tkwić w pamięci jednego uczestnika. W notatce potrzebujemy rozpoznać, kiedy aplikacja podała informację, a kiedy wniósł ją człowiek.

Raport Pawsona i Greenberga o badaniu na targach opisuje sytuacje, w których jeden uczestnik rozmawiał z prowadzącym, podczas gdy drugi kontynuował zadanie sam. To obserwacja z tamtego otoczenia. Dla naszego projektu jest powodem, by notować faktyczny udział, zamiast zakładać, że każda minuta parowej sesji była wspólną pracą.

Dobierz także warunki przestrzenne. Jeśli Ola i Janek zwykle pracują na dwóch urządzeniach, posadzenie ich przed jednym ekranem zmieni dostęp do informacji. Jeśli normalnie wspólnie patrzą na plan, całkowite rozdzielenie może stworzyć trudność nieistniejącą w pracy. Materiał i ustawienie stanowisk mają wynikać z badanego sposobu współdziałania.

Przed sesją wykonaj zadanie w obu rolach na przygotowanych kontach testowych. Sprawdź ich uprawnienia i materiał początkowy. Jeżeli Janek nie może otworzyć planu z powodu błędnie skonfigurowanego prototypu, nie jest to jeszcze obserwacja trudności produktu. Ustal, kiedy zatrzymasz próbę, żeby naprawić środowisko, a kiedy pozostawisz uczestnikom rzeczywisty problem. Zapisz granicę, aby ten sam błąd techniczny nie otrzymywał różnej interpretacji w kolejnych parach.

Przygotuj zadanie, w którym widać przekazanie

W naszym scenariuszu Ola wybiera gablotę odpowiednią dla eksponatów, Janek sprawdza miejsce i oboje mają uzgodnić zapisany wariant. Daj każdej osobie informacje, które odpowiadają jej roli. Nie wręczaj z góry wspólnej kartki zawierającej wszystkie odpowiedzi, jeśli właśnie ich przekazywanie jest przedmiotem próby.

Ustal warunek zakończenia. Wybór zapisany na koncie Oli nie musi być widoczny dla Janka. Sukces pary powinien oznaczać, że oboje rozpoznają uzgodniony wariant i wiedzą, czy decyzja została już utrwalona. Nie wystarczy, że koordynatorka powie „mamy to”, a druga osoba z uprzejmości nie zaprotestuje.

Daj każdej roli własny punkt wyjścia, ale nie wymyślaj ograniczeń wyłącznie dla efektownego testu. Jeśli oboje normalnie widzą wymiary na planie, nie zabieraj ich Oli tylko po to, by musiała zapytać Janka. Badamy przekazanie wynikające z pracy. W naszym przykładzie rozdzielamy wiedzę o eksponatach i o sali, a dane gablot pozostawiamy dostępne w katalogu zgodnie z projektowanymi uprawnieniami.

Nie nakazuj im zamiany ról w połowie tylko po to, by każdy tyle samo klikał. Jeśli podział pracy jest realny, nierówna liczba kliknięć może być normalna. Jeśli chcesz sprawdzić zamienność ról, przygotuj osobną próbę i nazwij ten cel. Wymuszona zamiana daje inne warunki niż zwykła wspólna decyzja.

Na jednym urządzeniu notuj, kto steruje i kiedy oddaje kontrolę. Druga osoba może wskazywać palcem, czytać fragment albo samodzielnie otworzyć własny materiał. Nie sprowadzaj jej udziału do liczby kliknięć. Jeśli jedna osoba zaczyna wykonywać wszystko za drugą, zachowaj ten przebieg. Dopytanie po zadaniu pomoże ustalić, czy to normalny podział pracy, czy obejście trudności napotkanej w interfejsie. Sam nierówny udział nie rozstrzyga przyczyny.

Przy pracy zdalnej odtwórz dostępne sposoby kontaktu. Warunki udziału zdalnych osób w spotkaniu hybrydowym pokazują znaczenie wspólnego materiału i możliwości zabrania głosu. W próbie zadania dodaj pytanie, który ekran każdy widzi i jak przekazuje brakującą informację. Sama obecność na połączeniu nie zapewnia tego samego widoku.

Prowadzący nie powinien stawać się łącznikiem, którego nie ma w zwykłej pracy. Jeśli Janek pyta go, co wybrała Ola, najpierw obserwuj, jak duet może to ustalić. Podanie odpowiedzi uratowałoby zadanie, lecz ukryło problem przekazania. Pomoc, jeśli będzie konieczna, zapisz wraz z momentem i zakresem.

Przy dwóch ekranach uwzględnij różnicę stanu. Ola może zapisać nowy wariant, a Janek nadal widzieć wcześniejszy. To nie musi być błąd rozmowy między nimi. Obserwuj, po czym każdy rozpoznaje aktualność wyboru i czy potrafi ustalić, czyja zmiana obowiązuje. W przykładzie należy odróżnić brak odświeżenia widoku od sytuacji, w której Janek zobaczył aktualny wariant, lecz zrozumiał go inaczej. Te zdarzenia wymagają innych poprawek.

Podczas współprojektowania uczestnicy mogą wcześniej zaproponować sposób uzgadniania. Badanie w parze sprawdzi jego użycie. Nie mieszaj tych etapów: objaśnianie własnego pomysłu przy tablicy jest inną sytuacją niż użycie prototypu bez wskazówek autora pomysłu.

W Aeneia Design projekt próby można powiązać z ekranami obu ról oraz stanami wspólnego wyboru. Potrzebny jest opis rzeczywistego podziału informacji i decyzja, co ma być uzgodnione. Dopiero wtedy prototyp może pokazać miejsca przekazania bez zastępowania ich komentarzem prowadzącego.

Zapisuj drogę duetu, nie tylko czas do końca

Notatka powinna pozwolić odtworzyć zdarzenie: Ola wskazała wariant, Janek poprosił o wymiary, ekran pokazał inną wersję, potem nastąpiło wyjaśnienie. To więcej niż etykieta „uczestnicy się pogubili”. Przy poprawce trzeba wiedzieć, czy problem leżał w informacji, jej widoczności czy we wzajemnym rozumieniu.

Wzór notatki dla naszego zadania może rozdzielić dwa przypadki. W pierwszym Ola wybiera gablotę S, a Janek nadal widzi M. Po odświeżeniu oboje wskazują S i poprawnie podają jej wymiary. To proponowany przykład zapisu wskazującego na aktualność widoku, nie obserwacja przeprowadzonej sesji. W takim przypadku potrzebujemy sprawdzić przekazanie zmiany i sygnał jej pojawienia się.

W drugim oboje widzą S, ale Janek bierze wymiar całej gabloty za wymiar jej wnętrza. Odświeżenie niczego nie rozstrzygnie. Pytamy o nazwy i pokazanie wymiarów oraz sposób wyjaśnienia warunku drugiej osobie. Dopiero po takim rozdzieleniu można przygotować odpowiednie poprawki. Sam zapis „duet potrzebował pomocy” prowadziłby do jednej ogólnej instrukcji, choć opisane trudności mają różne przyczyny.

Oddziel pomoc drugiej osoby od pomocy badacza. Jeśli Janek zna katalog i sam wyjaśnia nazwę, zadanie może zostać wykonane dzięki jego wiedzy. To właściwy wynik wspólnego użycia, jeżeli taki układ ról występuje naprawdę. Nie dowodzi jednak, że nowa koordynatorka poradzi sobie sama z tą nazwą.

Badanie Alhadretiego i Mayhew dotyczące strony biblioteki nie wykryło istotnych różnic wykonania zadań między metodą pojedynczą a parową, a wariant parowy wymagał więcej czasu na analizę. To wynik ograniczony do tamtej realizacji. Nie daje podstawy do obietnicy, że podwojenie liczby osób przy ekranie zawsze usprawni badanie.

Przy liczeniu wyników określ jednostkę. Uzgodnienie jednej gabloty przez duet jest jedną wspólną próbą, nie dwoma niezależnymi sukcesami. Indywidualne odpowiedzi Oli i Janka można zachować osobno, na przykład przy pytaniu o zrozumienie wyniku. Nie podwajaj jednak mianownika zakończonych zadań tylko dlatego, że nagranie zawiera dwa głosy.

Po zadaniu poproś każdą osobę o krótkie własne wyjaśnienie, co zostało wybrane i co stanie się dalej. Wspólna rozmowa może potem pomóc zrozumieć różnicę. Pierwsze osobne odpowiedzi pozwalają zauważyć, że zgodne kiwnięcie głową nie oznaczało tej samej decyzji.

W analizie możesz przypisać temu samemu zdarzeniu dwa skutki. Ola zakończyła wybór, lecz Janek nie rozpoznaje jego statusu; duet nie osiągnął jeszcze uzgodnionego wyniku. Zachowaj oba opisy, zamiast liczyć średnią z sukcesu jednej osoby i porażki drugiej. Dla wspólnego zadania potrzebujemy rozstrzygnięcia całej drogi. Indywidualne odpowiedzi wyjaśniają, gdzie się rozeszła, ale nie zastępują tego kryterium.

Jeśli potrzebujesz ocenić samodzielne powtórzenie zadania po przerwie, zaplanuj je oddzielnie. Podpowiedź Janka może pomóc Oli teraz, lecz nie dowodzi zapamiętania drogi na następną wizytę. Test wspólnej pracy nie jest automatycznie testem indywidualnej nauki.

Raport powinien wskazać, co poprawiamy dla obu ról i gdzie potrzebny jest jeszcze inny rodzaj próby. W naszym przykładzie ostatnie pytanie brzmi: czy Ola i Janek wybiorą tę samą gablotę bez kogoś trzeciego tłumaczącego ich ekrany? Warunkiem odbioru jest wspólny, rozpoznawalny wynik. Raport ma pokazać, co umożliwił interfejs i gdzie nadal potrzebne było dodatkowe wyjaśnienie.