Sortowanie kart: cudzy porządek bez podpowiadania własnego

Kategoria „Inne” może pomieścić wszystko, szczególnie to, czego autor nie umiał nazwać. Jeśli w próbie z podanymi kategoriami uczestnicy wkładają tam połowę tematów, nie masz jeszcze porządku dla strony. Masz informację, że przygotowane szufladki nie wystarczyły. To użyteczny wynik, o ile nie przedstawisz go jako drobnego odstępstwa od zatwierdzonego menu.

Sortowanie kart służy poznaniu sposobu łączenia treści. Uczestnik dostaje tematy zapisane na osobnych kartach, układa je w grupy i, zależnie od wariantu, sam nazywa grupy albo korzysta z podanych kategorii. Zadanie nie polega na odgadnięciu struktury firmy. Nie jest też testem, czy ktoś potrafi schludnie przesuwać prostokąty.

Przyjmijmy fikcyjną bibliotekę poradników dla osób organizujących małe wystawy. Zawiera materiały o przygotowaniu sali, transporcie eksponatów, oznaczeniach i obsłudze zwiedzających. Zespół chce zrozumieć relacje między tematami przed zaprojektowaniem nawigacji. Poniżej proponujemy sposób pracy, bez przedstawiania wymyślonych odpowiedzi jako przeprowadzonego badania.

Czy uczestnik ma tworzyć kategorie, czy sprawdzać twoje?

Digital.gov rozdziela otwarte sortowanie z samodzielnym grupowaniem i nazywaniem kategorii od zamkniętego, z kategoriami podanymi wcześniej. W obu wariantach proponuje pytać o powody przypisania. Różnica dotyczy więc nie tylko wyglądu narzędzia, lecz także informacji, którą można uzyskać.

Jeśli nie wiemy, jak odbiorcy rozumieją całą bibliotekę, podanie nagłówków „Planowanie”, „Realizacja” i „Rozwój” narzuci część odpowiedzi. Uczestnik nadal może ujawnić spory o przypisanie kart, ale nie dostarczy swobodnie własnego podziału. To sensowna metoda dla innego pytania, nie nieudana wersja tego samego ćwiczenia.

W naszym przykładzie początkowym pytaniem jest: które materiały organizatorzy uznają za powiązane i jak nazywają te związki? Wybieramy wariant otwarty. Później, gdy istnieje szkic kategorii, można przygotować osobną próbę zamkniętą. Wyników obu prób nie należy wrzucać do jednego zestawienia bez zaznaczenia, że uczestnicy otrzymali inne warunki.

Jeśli do obu etapów wrócą te same osoby, zachowaj informację o wcześniejszym udziale. Uczestnik drugiej próby może pamiętać własne grupy albo nazwy, które poznał przy omówieniu. Nie będzie to taki sam punkt wyjścia jak pierwsze zetknięcie z kategoriami. Można badać tę samą grupę ponownie, ale trzeba nazwać pytanie o zmianę lub dopracowanie, zamiast przedstawiać wyniki jako całkowicie niezależne potwierdzenie.

Architektura informacji strony obejmuje też zadania podstron i powiązania między nimi. Sortowanie daje do niej określony rodzaj danych. Nie ustala automatycznie hierarchii menu, pierwszeństwa biznesowego ani liczby poziomów, przez które odwiedzający zechce przechodzić.

W warsztacie współprojektowania użytkownicy mogą tworzyć i zmieniać proponowane rozwiązania. Samo sortowanie ma węższy cel. Nie poszerzaj go po cichu o głosowanie na wygląd strony, bo stracisz jasność, która odpowiedź dotyczyła grupowania, a która estetycznej preferencji.

Przygotowanie kart jest częścią badania

Najpierw ustal zakres biblioteki objęty decyzją. Jeśli próbujesz poznać ogólny porządek, zestaw złożony wyłącznie z poradników o oznaczeniach nie pokaże relacji do przygotowania sali. Z kolei wrzucenie całego firmowego archiwum może sprawić, że uczestnik zacznie porządkować zmęczenie zamiast treści.

Dla naszej próby dobieramy tematy reprezentujące różne obszary i znane miejsca niepewności. Jest to decyzja projektowanego badania, nie uniwersalna liczba kart. Obok jasnego „Przygotowanie podpisów pod eksponatami” może znaleźć się temat graniczny: „Plan poruszania się zwiedzających po sali”. Chcemy usłyszeć, dlaczego ktoś połączy go z przestrzenią albo obsługą gości.

Nazwy kart powinny pozwalać rozpoznać zawartość. „Zobacz więcej możliwości” nie jest tematem. „Organizacja przepływu” może wymagać dopowiedzenia, czy chodzi o ludzi, materiały czy zatwierdzanie projektu. W opisie karty nie podawaj nazwy kategorii, do której ma ona według ciebie należeć.

Każdej karcie nadaj stały identyfikator, a zestawowi wersję. Jeśli po próbie przygotowawczej poprawisz niejasną nazwę, odnotuj zmianę. Karta nazwana wcześniej „Obsługa”, a później „Pomoc zwiedzającym podczas wystawy”, może wywołać inny sposób grupowania. Nie łącz mechanicznie obu wyników tylko dlatego, że w systemie karta ma ten sam numer. To treść otrzymana przez uczestnika wyznacza warunek porównania.

Zespół GDS w opisie swoich prób z 2018 roku wskazał, że tytuły istniejących stron utrudniały uczestnikom zrozumienie zawartości kart. To historyczna obserwacja z konkretnego projektu. Podpowiada, by przed własną próbą sprawdzić czytelność materiału, zamiast zakładać, że tytuł strony jest gotową kartą.

Pojedyncza karta powinna mieć jedno rozpoznawalne znaczenie. Jeśli łączy przygotowanie podpisów i obsługę zgłoszeń od gości, uczestnik może przypisać ją według dowolnej połowy. W analizie zobaczysz wtedy rozbieżność, lecz jej przyczyną będzie konstrukcja materiału. Zanim nazwiesz ją różnicą w rozumieniu tematu, obejrzyj samą kartę.

Rekrutacja do badań UX powinna wynikać z pytania. Organizator pierwszej wystawy i osoba regularnie przygotowująca ekspozycje mogą inaczej rozumieć ten sam temat. Nie zastępuj ich wyłącznie pracownikami, którzy znają firmowe nazwy poradników. Wtedy łatwo sprawdzisz pamięć struktury, którą właśnie chcesz zmienić.

Przed właściwą rundą zrób próbę materiału i obsługi. Uczestnik powinien rozumieć polecenie, umieć przesunąć lub przypisać kartę oraz móc nazwać własną grupę. Trudność z narzędziem trzeba odróżnić od wahania co do treści. Daj sposób udziału, który nie uzależnia przedstawienia własnego porządku od sprawności przeciągania.

Usłysz, co stoi za układem

Neutralne polecenie może brzmieć: „Połącz tematy, które według ciebie pasują do siebie. Utwórz tyle grup, ile potrzebujesz, i nazwij je własnymi słowami”. W dalszej rozmowie pytaj o wybrane powody i niejasne karty. To propozycja dla naszej próby, którą trzeba sprawdzić na przygotowanym materiale.

Nie dopowiadaj: „Czy to nie powinno być w przygotowaniu sali?”. Pytanie zawiera już oczekiwane przypisanie. Lepiej zapytać, jak uczestnik rozumie dany temat i dlaczego znalazł się w wybranej grupie. Pozwól mu zmienić zdanie, zachowując notatkę o przyczynie zmiany. Końcowy układ nie pokaże tego sam.

Pozwól wskazać temat niezrozumiały albo niepasujący. W zamkniętym wariancie samo wymuszenie wyboru jednej z kategorii może zamienić wahanie w pozorną zgodność. Jeżeli celem próby jest poznanie tych granic, przygotuj sposób ich zapisania. Dopytanie „Gdzie szukałabyś tego, gdybyś musiała wybrać?” bada coś innego niż swobodne stwierdzenie „nie pasuje mi nigdzie”. Nie zacieraj różnicy w raporcie.

Zapisz nazwy grup dokładnie, bez natychmiastowego poprawiania na język firmy. Słownik pojęć firmowych służy uzgadnianiu wewnętrznego znaczenia. Tutaj badamy także to, jak mówią odbiorcy. Nazwa nie musi być od razu gotowym nagłówkiem strony, żeby stanowiła cenny materiał.

Jeśli używasz automatycznej transkrypcji rozmowy, zachowaj związek wypowiedzi z osobą i konkretną kartą. Przy kontroli tego, kto mówi w transkrypcji AI odróżniamy etykietę rozmówcy od treści. Błędne przypisanie objaśnienia badaczowi lub uczestnikowi zmienia sens notatki, nawet gdy same słowa są czytelne.

Nie scalaj znaczeń razem z literówkami

Po próbie porównuj zarówno nazwy grup, jak i zawartość. Dwie osoby mogą napisać „Przygotowanie”, a jedna mieć na myśli materiały przed transportem, druga czynności wykonywane już w sali. Identyczny napis nie dowodzi tej samej kategorii. Odwrotnie: „Dla gości” i „Zwiedzający” mogą obejmować podobny zestaw tematów.

Dokumentacja standaryzowania kategorii w Optimal zaleca przyjrzenie się znaczeniu etykiet oraz kartom w łączonych grupach. Jest to opis analizy w konkretnym narzędziu. Samo podobieństwo wyrazów nie wystarcza, by połączyć odpowiedzi jako zgodne.

Zachowaj oryginalne układy i osobno zapisz własne ujednolicenie. Przy połączeniu dwóch nazw dodaj powód oraz odwołanie do kart i objaśnień. Pozwala to wrócić do decyzji, jeśli w dalszej analizie okaże się, że jedna wspólna etykieta ukryła dwa różne sposoby myślenia.

Oddziel częstość wspólnego grupowania od podobieństwa nazw. Dwie karty mogą regularnie trafiać razem do grup o różnych etykietach. To sygnał relacji treści, ale jeszcze nie wybór nagłówka. Z kolei często używana nazwa nie pomoże, jeśli zawartość tak nazwanych grup jest za każdym razem inna. W naszym przykładzie „Na miejscu” może być dobrym tropem językowym, lecz wymaga obejrzenia tego, co poszczególne osoby umieściły w środku.

Dla tematu „Plan poruszania się zwiedzających” nie szukaj zwycięzcy za wszelką cenę. Spór może sugerować potrzebę odniesienia z kilku miejsc. Może również oznaczać, że nazwa jest zbyt szeroka. Rozstrzygnięcie powinno wynikać z materiału i kolejnej próby, zamiast z zasady, że każda karta musi dostać jeden wieczny dom.

Przy zestawieniu liczbowym pokaż, ile osób rzeczywiście widziało daną kartę i ile zakończyło odpowiednią część próby. Nie porównuj surowych liczb przypisań z zestawów o różnym zakresie, jakby miały wspólny mianownik. Zapisz przyczynę pominięcia przerwanej sesji. Odrzucanie odpowiedzi tylko dlatego, że uczestnik stworzył nieoczekiwany podział, byłoby dopasowaniem materiału do gotowego menu. Nietypowy, lecz przemyślany układ pozostaje obserwacją do zrozumienia.

Wynik to hipoteza do użycia

Department for Education opisał wykorzystanie sortowania do przygotowania szkicu struktury i zaplanował osobny tree test. Tree test służy sprawdzeniu odnajdywania treści w drzewie kategorii, bez pełnego wyglądu strony. Ten etap odpowiada na inne pytanie niż samo łączenie tematów w grupy. Własne grupowanie również warto doprowadzić do konkretnego pytania o użycie.

Dla naszej biblioteki przygotuj szkic z proponowanymi nazwami i zadanie: osoba ma znaleźć informację potrzebną do zaplanowania wejścia na wystawę. Test pierwszego kliknięcia może później sprawdzić, czy pierwszy ekran wskazuje początek właściwej drogi. Nie zastępuje ani sortowania, ani przejścia całego zadania.

Zachowaj przejście od obserwacji do propozycji. Dla planu sali można zapisać: uczestnicy łączą temat zarówno z przestrzenią, jak i przygotowaniem wizyty; proponujemy stronę z odnośnikami z obu tych miejsc; następnie sprawdzimy odnalezienie jej przy dwóch różnych zadaniach. To przykładowy zapis do przyszłego raportu, nie nasze ustalenie o prawdziwych uczestnikach. Pokazuje, jak wynik grupowania prowadzi do decyzji, którą da się później podważyć lub potwierdzić.

W pracach nad strukturą w Aeneia Design można połączyć przygotowanie materiału badawczego z projektem nawigacji i jej sprawdzeniem. Potrzebne są zakres treści, pytanie do rozstrzygnięcia i właściwi uczestnicy. Dopiero wtedy wybór otwartego lub zamkniętego wariantu ma konkretny sens.

Zamknij analizę krótką decyzją dla każdego spornego obszaru: co zachowujemy jako hipotezę, co wymaga zmiany nazwy i czego jeszcze nie wiemy. Jeśli „Inne” nadal zawiera pół biblioteki, nie zmniejszaj czcionki na tej karcie. Wróć do znaczeń, których przygotowany porządek nie potrafił objąć.